Grieks Wijnlandschap

Grieks Wijnlandschap

Over de blog:

Waar het om gaat: er zijn magische landschappen in de wijnwereld en hier gaat het over de Griekse. Oneindig nieuwsgierig en toch niet gevonden wat ik zocht? Dan dankbaar en naïef op onderzoek, voor 10% op het web en voor 90% bij de wijnmaker. Deze regels werden door Viconsult zelf geperst en bevatten geen druivenpit aan monoloog of repetitie. Deze blog is een blend van impressies en analyse. Be warned: ook u zal niet langer over wijn prevelen maar trots over “godendrank” praten.

Boekbespreking: The Cretan Grapes

Oeno-GriekPosted by Vicky Corbeels Thu, August 17, 2017 22:57:27

The Cretan Grapes – Maritina Stavrakaki, Manolis N. Stavrakakis

Uitgave Tropí Publications, Athene, 2017.

Een boek over Griekse wijn begint niet zelden met een lange intro over het heldensap en het ambacht aan de kustlijnen en berglandschappen, die goden en nymfen lang voor het ontstaan van de sterveling al naar waarde schatten. Lekkers voor de lezers, een last voor de schrijver: je zal nooit volledig kunnen zijn, zonder te gaan vervelen.

Niet dit boek.

The Cretan Grapes werpt je meteen in het onderwerp. Als het werk de geschiedenis 7.000 vC laat beginnen, dan is dat met één focus: doelgericht tot de hedendaagse realiteit van de Cretenzische wijnbouw komen. De tweede zin in de Introduction telt direct vijf lijnen en vijf referentiewerken. Ik las en herlas, en kon dan verder.

Het boek is geen essay. The Cretan Grapes benadert het onderwerp opbouwend-gestructureerd. Geen vooringenomen standpunten, wel these-antithese-synthese uit resultaten van wetenschappelijk onderzoek en observatie. De 18 pagina’s tellende introductie verwijst naar de etymologie van druivennamen, geeft de basics van de snoei en opbinding in de wijngaarden, de verwoestende uitdagingen van de klimaatsverandering op Kreta en broodnodige weetjes.

Wat volgt, zijn gedetailleerde historische en ampelografische beschrijvingen van 36 druivensoorten op Kreta. Ik proefde er tot zover 14, maar u vast nog minder.

Ps. Codewoord “Bok in de wijngaard”, iemand? The Cretan Grapes, p. 20.

Met dank en bewondering voor Despoina Mpouza, onderzoekster en docente aan de Agricultural University Athens.







  • Comments(0)//griekswijnlandschap.viconsult.be/#post14

De Morgen Vino!

Oeno-GriekPosted by Vicky Corbeels Tue, March 07, 2017 10:21:59
Het Onbekende Griekenland, zoals het verscheen op 3 maart 2017:

DM Vino!

  • Comments(0)//griekswijnlandschap.viconsult.be/#post13

Interview Lifo (online Athene)

Oeno-GriekPosted by Vicky Corbeels Sat, February 25, 2017 17:08:21
De wijnbar waar je moet zijn in Athene, met (ik zeg maar wat) duizend Griekse wijnen op de lijst, is Heteroclito. "Verbonden in verscheidenheid" en daarom geen toeval dat ik er Marie-Madeleine Lorantos ontmoette. Zij stampte de bar uit de stenen die de schaduw van de Acropolis dragen, het momentum van de all-Greek experience. Als geboren Franse ziet Madeleine wat de Grieken niet zien - en doet ze de dingen zoals Grieken ze niet doen. Een paar samenzweerderige gesprekken later vond haar partner Dimitris, journalist bij de Atheense online krant Lifo, de tijd rijp voor een interview over wat me in godsnaam tot bij de Griekse wijn bracht.

Google translate doet dat goed:

http://www.lifo.gr/articles/taste_articles/119106

  • Comments(0)//griekswijnlandschap.viconsult.be/#post12

Publicatie in Grieks

Oeno-GriekPosted by Vicky Corbeels Mon, November 10, 2014 22:22:27
De Griekse oenologe, wijnmaakster, culinair journaliste Nikoleta Makrionitou vroeg me om voor het Griekse wijnmagazine Oinohoos een artikel te schrijven. We hadden elkaar leren kennen bij Syros Winery, dat zij en haar man nieuw leven inblazen. En ze zag wel wat in mijn reisverhaal, mijn missie, terwijl ze zich vrolijk maakte om mijn belachelijke huurfiets.

Dit is mijn artikel.

First of all, some figures: during harvest time between August and September 2014, some 32 wineries were visited (14 at the Kyklades, 18 in Central Greece). To all requests for professional visits (through email and phone in English), 13 on the Kyklades responded positively and timely, 1 didn’t. In Central Greece, 12 replied timely in English, 6 didn’t reply but did welcome us after a telephone call in Greek, 1 wasn’t interested in our visit and didn’t reply properly.

As for the grapes; on the Kyklades less than 20% of the wineries used “international varieties” to support the indigenous grapes in blended wines. In Central Greece, 10% used mainly or uniquely indigenous varieties.

From the above, some personal conclusions: Kykladic wines display confidence about their indigenous varieties: steadily, they have become well known in quality restaurants worldwide and they are much sought after. Only a couple of the smallest Kykladic wineries don’t export to Belgium, for example.

In Central Greece, the search for “internationally excepted taste” is bigger. Also here, wide export possibilities have been explored. It’s clear they want to open up to the world but their communication skills stay somewhat behind. Maybe, looking for notoriety abroad, these wineries want to please the customer, instead of going ahead and forcing the “western spoiled wine amateur” to taste and like their wines because of terroir and grape specificity. Do international varieties have an advantage in Central Greece? Perhaps they do, in blends supporting traditional varietals.

I was most impressed by the ladies playing a prominent role in the winery/winemaking processes. The feminine approach nowadays equals finesse, originality, natural proximity. Qualities the gastronomic world is looking for. Talking to Athina Tsoli and understanding how she works, I was totally blown away. She’s not only making breathtakingly pure wines without concession, she’s also managing the whole process ànd the work force. Women sommeliers, wine makers, wine consultants,… the challenges and opportunities lie everywhere.

Most of the wineries I visited, have a strong family link; only few of them don’t use the family name as a commercial brand. Syros Winery, Gaia, Thivaiki Gi, Vioma, that’s about it. This, for me, reflects part of the Greek identity: strong family ties are generational. How many winemakers did we meet, reviving grandparents’ vineyards, even after studying anything but viticulture? Plenty! We noticed as well, that nostalgia plays a particular role: most of the young winemakers regret not to celebrate wine anymore, although this was tradition a generation ago, but they’re not really taking efforts in reviving this.

Renaissance of (great-) grandparents’ vineyards, but with modern standards. Frankly I never heard of aquaflex barrels, but I saw them for the first time in Greece. Technologically, Greece is totally geared up, however it should stay vigilant. Don’t over-extract, don’t go to the extreme on the yeasts or cold maceration. Please keep it nicely surprising, typical, a product with a story we can tell to the customers on the Atlantic coast. And take revenge on history; you did provide the world with grape juice when France ran out of it – claim your role.

But in the meantime: do experiment. Do so with the ageing potential of your sweet wines, and with retsina. Please don’t denounce your retsina. It’s as unique as the Spanish sherry, it’s as refreshing before, during, after a good meal.

I came to the point where I’m lecturing Greek winemakers how to proceed. Being just a Belgian wine writer, I might as well be your most loyal defender. You made it from housewine to urban wine. The world is ready for you.

En dit is het artikel zoals het in december 2014 in Oinohoos verscheen:






  • Comments(0)//griekswijnlandschap.viconsult.be/#post0