Grieks Wijnlandschap

Grieks Wijnlandschap

Over de blog:

Waar het om gaat: er zijn magische landschappen in de wijnwereld en hier gaat het over de Griekse. Oneindig nieuwsgierig en toch niet gevonden wat ik zocht? Dan dankbaar en naïef op onderzoek, voor 10% op het web en voor 90% bij de wijnmaker. Deze regels werden door Viconsult zelf geperst en bevatten geen druivenpit aan monoloog of repetitie. Deze blog is een blend van impressies en analyse. Be warned: ook u zal niet langer over wijn prevelen maar trots over “godendrank” praten.

Retsina

Griekse wijn op de kaartPosted by Vicky Corbeels Thu, August 25, 2016 01:52:17

Even iets over Retsina. Hier (in Griekenland) en daar (bij ons, ten westen) hoor ik er verwarrende berichten over. Het zou enkel door Grieken gedronken worden, in Helleense taverna’s en in de diaspora. Neen, het zijn vooral naïeve toeristen die erom vragen. Het is in elk geval geen product om een boek over te schrijven.

Retsina wordt inderdaad in massa’s gemaakt. In dit geval is de vinificatie simpel en hebben de druivenstokken geen meerjarenplan nodig. Omdat het simpel is, wordt het goedkoper en massaler op de markt gebracht dan eender welke wijn met identiteit.

Want identiteit, die is er: retsina wordt als enige drank ter wereld van fermenterend druivensap met toevoeging van dennenhars nog steeds als wijn beschouwd. Retsina heeft 15 geografische indicaties, allen in Centraal-Griekenlanden Attiki gelegen, die bepalen dat de druiven in die regio’s geteeld, gevinifieerd en gebotteld worden. Elders in Griekenland krijgt retsina de benaming “traditioneel product” en dat is maar goed ook.


Enkele wijnbouwers zetten een ferme, moderne handtekening onder hun retsina. De Ritinitis Nobilis van Gaia (genaamd naar het eeuwenoude product, de ritinitis oenos), gemaakt van roditis, is een dorstlesser voor elke warme dag. De Tear of The Pine van Stelios Kechris (houtgerijpt) en de Pine Forest van Gikas scoren met de geselecteerde assyrtiko en de beste kwaliteit dennenhars (want ook daar zit verschil in) en gaan voor flesbewaring. Enkele dagen geleden mocht ik een mini-verticale van Gikas’ retsina doen, van 2011 (toen nog Ritinitis Protasis genoemd) tot 2015. 2011 had aroma’s van Vin Jaune en een woud in de lenteregen en smaakte als een nobele contemplatiewijn. Mylonas’ en Papagiannakos’ Retsina, beiden van savatiano, liggen onder de 10€ en bewijzen de moderne aanpak die alle voorgaande gemeen hebben: geen toevoeging, wel een infuus van dennenhars. Het procédé van het theezakje.

In Vathi, vlak over de brug van Chalkida in Evia, bezocht ik Malamatina. 50 miljoen flessen per jaar, 3 vatenkelders met capaciteit van 45.000 ton druiven en een verwerking van 2.000 ton druiven per dag tijdens de oogst. Hier rijden trucks de savatiano binnen, als druif voor de wijn. Vaatjes dennenhars, onverwerkt, puur van de boom, worden als witte stroop bij de inox vaten van beginnend fermenterend savatiano sap gevoegd, à ratio 1 kilogram per 1000 liter. Tien dagen fermenteren, overhevelen, klaren, filteren en bottelen: het lijkt te eenvoudig om waar te zijn. Toch zorgen Gilles Watthiau (Belg!) en zijn Griekse echtgenote ervoor dat de Malamatina een eerlijk, vrij natuurlijk en mooi product blijft. Ik proefde brut de cuve en nadien gebotteld en vond deze massaproductie een aangename afsluiter van de dag. Deze wordt, in restaurants in Griekenland, aan gemiddeld 3€ per 500ml geconsumeerd.

Tegenwoordig wordt er met dennensap -en hars geëxperimenteerd als antibioticum. Misschien hadden de oude Grieken dit al door: naast anti-oxidant en vatsluiting doet hars het prima in de natuurwetenschappen.

En wat de grote diversiteit in retsina betreft, die is even kenmerkend voor het grote gebied Sterea Ellada. Meer in een ander artikel.











  • Comments(0)//griekswijnlandschap.viconsult.be/#post7