krasi

antigrappen dag de fles dicteert het gerecht

Posted by Vicky Tue, April 10, 2018 21:30:36

Het dorp hulde zich onder de gemiddelde paastemperatuur. De laatste vijftien jaar werden paaseitjes geraapt in de regen, dit jaar kletterden ze in stukken op de bevroren grond. De klimaatverandering gaat richting nat en koud, niet tropisch warm. Toch blijft dit de ijdele hoop van het volk van dit dorp, dat steeds verder weg staat van de lokale landbouw. Ijdel, want dit jaar zou de maaltijd winters smaken en de gasten dik gekleed gaan. Het ochtendnieuwsitem “binnen anderhalf uur bereiken we de historisch hoogste graad Celsius van het voorjaar” werd bliksemsnel als 1 april-grap ontmaskerd. Het haardvuur ging ’s middags al aan: de wijn kreeg daarom strenge bewaking om niet al te warm geserveerd te worden. Een paaslam verdraagt geen zurige, jonge wijn en de gastvrouw gaf de voorkeur aan de gulden middenweg. Daarom kwam een mooie zachte rijke witte wijn op de tafel.

Blog image
Een wijn uit het vruchtbare westen van de Peloponnesos: Messinia, waar het Mediterraan dieet er bijna het hele jaar plukrijp bij ligt. Waar ranken een korte winterslaap genieten en druiven voortbrengen met een internationaal karakter. Costa Navarino, de naam klinkt wereldser dan de meeste Griekse namen, bezit wijngaarden, spa, luxe resort en golfbanen. Zijn wijnen moeten een mondiale flair uitstralen want zijn gasten doen dat ook. Zijn chardonnay werd door de gastvrouw excellent geselecteerd, succulent als hij was bij het lam. De bio Kotyle 2013 kreeg een korte houtboost en modern etiket.


Kotyle, de legendarische beker uit klei die Nestor bijna drie millennia geleden ter hand zou hebben genomen, heeft een nog te ontdekken broer met cabernet. Met de chardonnay kwam de zon even aan tafel, ontdooide de gemoederen en deed verlangen naar de lente.





Wijn wedstrijdjede fles dicteert het gerecht

Posted by Vicky Wed, March 21, 2018 20:47:22

Er wordt hevig gehuwd tussen wijnen en gerechten. Wekelijks beoordelen zeven studenten Wijn en Gastronomie mijn wijnkeuze bij de gerechten van de Coovi dagkeuken in Anderlecht. Dat is maar een van de frequente paringsmomenten, want er volgen nog artikelen voor andere media. Van mijn studenten verwachtte ik dat ze twee wijnen van eenzelfde wijnmaker en eenzelfde druif bij eenvoudige en verschillende smaken zoals aardappelpuree, haringsalade met granny smith, bruine fond van gevogelte, bolognese saus en rijst met knapperige groentjes aandurfden.

De mooie jonge Monograph 2016 van Gaia en de statige Gaia Estate 2014 (beide agiorgitiko) werden onderworpen aan een aparte proef en aan de smaken van de gerechten.

Schematisch gaf het dit:

Fruit/zuren

Aards

Kruidig/chemisch


Balsem

Perfect

Bwah

Monograph

kers-kriek

droge aarde

specerijen, warm

Munt

Puree, Fond

Rijst, Haringsalade

Gaia Estate

zwarte kers, vlierbes

mos

koude rubber, kerosine

pepermunt, kaarsvet

Fond, Bolognese

Rijst, Haringsalade

Zowel Monograph als Estate waren strak. De eerste was licht, weinig complex en fris terwijl de tweede zwaar, complex en rijp was.

Het vet van de fond legde een laagje waar de tannines van de Monograph gemakkelijk doorspoelden, terwijl het de tannines van de Estate liet vechten en afzwakte zodat de pepermunt van de druif de volle aandacht kreeg.

De rijst met groentjes bij beide wijnen verschraalde de tong en verhemelte en kreeg een metalige smaak, de tannine van de Estate daarmee ongewenst verstrengen.

Nog andere bevindingen deelden we rond de restjes van de fles, want discussie is onmisbaar bij dit soort modules. Tofste bevinding: het perfecte huwelijk mag dan enkel door het oog van de getuige bestaan, de details zijn alleszeggend. In dit geval: wat sojasaus bij de rijst of een gerookte haring zonder mayonaise en de wijnen hadden zich anders uitgesproken.





dagdroomliterair intermezzo

Posted by Vicky Tue, February 27, 2018 10:56:30

De Pauw van Parparoussis

Bij lunch waar een gesprek is

koppig diep en mysterieus

en lineair tot mond van neus

Taos heet de elegante fles

Geen idee van de betekenis

Mavrodaphne in de vinifera-lijst

Voluptueus fluweel en één vraag rijst

“Wat brengt uw toekomst, mevrouw?”

Lippen weg van het glas, kou

Juist, ik was te gast voor middagmaal

Afgeleid stamelend een loos verhaal
Blog image

vier mythes, vijftig tintenpit

Posted by Vicky Sun, February 25, 2018 18:24:27

Een nietsvermoedende date in Mechelen, met retsina. De Man vroeg of ik Fifty Shades wou zien, ik voelde me gewoon genereus die avond: een Griekse mezze, een fles retsina, te delen alsof het valentijn was. Toen ik Maria bij Zorba vroeg welke harswijn op de kaart staat, was de reactie “ja DIE” even snel als het antwoord “die van Tetramythos”. Ik word week van Tetramythos, de vier mythes in het hoge noorden van de Peloponnesos.


Tetramythos produceert biologisch. Op honderden meter tot zelfs een kilometer boven de zeespiegel, met zicht op zee (dankzij de natuurlijke kliffen van het schiereiland) groeien een aantal hectaren in devotie aan de natuur en aan de expertise van twee broers en een wijnmaker. Ik beken dat ik ooit doodsangsten uitstond op weg naar het domein, toen ik de verkeerde weg had ingeslagen en de bergwand steeds meer op de huurwagen afkwam. De weg werd nauw, de hemel tastbaar. Bijna was ik overtuigd nooit nog retsina te kunnen drinken, tenzij via infuus. De redding kwam achter de laatste berijdbare bocht, net als in de film. Bijna zoals in het après-film moment. Moest er geen combi naast onze auto zijn gestopt.

Blog image



winterkostpit

Posted by Vicky Sun, February 04, 2018 16:56:24

Een mens hoeft niet moeilijk te doen over provisiekasten in januari en mei, omdat ze uitpuilen van bewaarvoedsel in blik dat net teveel was op de christelijke feestdis. De koper hoeft zich geen zorgen te maken: de houdbaarheidsdatum overschrijdt de vershoudlimiet. Zodoende verbaasde de vraag niet of ik zin had, mid-januari, in asperges. Op bokaal, in sap, smeuïge witte asperges. Opgebakken tot een krokante smaak, goed hoor, maar “wat drinken we daar nu bij?”. Ik had nog een 2014 Syn+ White Dot (van Katogi-Strofilia), moschofilero en roditis, en meer was niet nodig.


Blog imageLater kwam er nog een flesje Belgische witte bij van Ten Gaerde en opnieuw gingen zalvende, niet-complexe aroma’s in elkaar op. Beide wijnen kenden een toets van peps en spanning, die het eenvoudige winterse gerecht een seizoensgetrouwe frisheid gaven. Lente is veraf en we zitten goed, thuis.

Blog image

Feest samenzweringroyal flush

Posted by Vicky Thu, January 18, 2018 00:00:36

Een feestje van twee organisatoren, ik was er een van, werd stilaan no fun voor mijn genodigden. Ten langen leste bevond ik me nl. aan de lopende band cocktails te draaien voor een massa onbekenden. (Tio Tonic by the way bleek het geknipte medicijn voor een paar dames die met buikpijn waren toegekomen.) Middernacht naderde, ik forceerde een paar vrienden voor een samenzwering ver van de dansvloer. Ik wou hun mening over een sapje dat ik net had leren kennen. De fles, Tselepos’ Melissopetra 2016, in feestelijke en bevolkte omstandigheden: de dj en achterklap werden meteen genegeerd.
Blog image

“Koninklijk, weelderig, strakker dan fruit, elegant en fris. Net boven €15? Geen discussie!“ Het was ook mijn eerste sip van de Melissopetra en ik had even niets toe te voegen. Misschien enkel dat de rokerige boventoon deze Griek gelijkwaardig maakt aan de gewurz uit de Alsace.

Het feestje duurde tot 5u ’s ochtends.



Your mobile does not support playing flash video.

post-kerst dinerde fles dicteert het gerecht

Posted by Vicky Tue, January 02, 2018 20:54:19

Aangename dagen zijn het, waarin de agenda je overdag leeg aanstaart, maar ’s avonds een afspraakje knippert. Een verre vriend wil je voor het jaareind absoluut nog eens zien, een wereldreiziger keert terug. Zo’n avond was het vanavond. Twee vrienden hadden zes genodigden en het menu was zoals het seizoen: hit by surprise, made with love. De wijnen waren mijn verantwoordelijkheid en dus bijna uitsluitend Grieks, champagne mocht niet ontbreken. Omdat de gasten nog nooit Grieks dronken, wilde ik verbluffen met onuitspreekbare druiven en met kleppers. Kidonitsa met warme geitenkaas in bladerdeeg, een flirt honing en fris slaatje. Xinomavro rosé met knapperig aardpeersoepje. Plat de résistance was everzwijnstoofpotje: met Goumenissa absoluut biodynamisch + Nemea op zijn Super Toscans, beide 2011. De Goumenissa ging meteen aan het verleiden met zwart fruit en mediterraanse geuren. De Nemea, Megas Oenos, bleef een paar uren uiterst timide en ontkelkte langzaam bij het gerecht. De complexiteit was overweldigend, veel elementen in een glas en niet alle bij naam te noemen. 2011 heeft baat bij lange oxidatie, 24u op voorhand in karaf of 5 jaar in de kelder. ‘s Werelds beste retsina, houtgelagerd + 2001 champagne Bedel dégorgé in 2012 bij cake met mango en kokosnoot sloten fijn en fris af.

Blog image

Uitzonderlijk, was het verdict. Ik sloot de ogen, bedankte de cheffe, en dacht aan het potentieel van dit soort ontdekkingen. Vriendschap en vereniging, dat wordt het dit jaar.