De wijnwereld van Vicky

De wijnwereld van Vicky

Kopbrekers en smaakspinsels

Wijnproeven is pure nostalgie. Wie heeft het me nog niet horen zeggen? Intussen is mijn mapje “hersenspinsels” ook nostalgisch geworden. Ik schrijf al langer dan ik aan mijn website viconsult.be sleutel, en ik laat de frustratie varen.
Veel over wijn nagedacht. Op onbekend terrein begeven. Wie wil, mag meevaren op deze stuimige wateren van eindeloze verbazing.
Over meevaren gesproken:
zie www.griekswijnlandschap.viconsult.be

Oinohoos wil wat weten

Wijnen om te reizenPosted by Vicky Corbeels Tue, December 23, 2014 21:00:35
De Griekse oenologe, wijnmaakster, culinair journaliste Nikoleta Makrousnitou vroeg me om voor het Griekse wijnmagazine Oinohoos een artikel te schrijven. We hadden elkaar leren kennen bij Syros Winery, dat zij en haar man nieuw leven inblazen. En ze zag wel wat in mijn reisverhaal, mijn missie, terwijl ze zich vrolijk maakte om mijn belachelijke huurfiets.

Dit is mijn artikel.

First of all, some figures: during harvest time between August and September 2014, some 32 wineries were visited (14 at the Kyklades, 18 in Central Greece). To all requests for professional visits (through email and phone in English), 13 on the Kyklades responded positively and timely, 1 didn’t. In Central Greece, 12 replied timely in English, 6 didn’t reply but did welcome us after a telephone call in Greek, 1 wasn’t interested in our visit and didn’t reply properly.

As for the grapes; on the Kyklades less than 20% of the wineries used “international varieties” to support the indigenous grapes in blended wines. In Central Greece, 10% used mainly or uniquely indigenous varieties.

From the above, some personal conclusions: Kykladic wines display confidence about their indigenous varieties: steadily, they have become well known in quality restaurants worldwide and they are much sought after. Only a couple of the smallest Kykladic wineries don’t export to Belgium, for example.

In Central Greece, the search for “internationally excepted taste” is bigger. Also here, wide export possibilities have been explored. It’s clear they want to open up to the world but their communication skills stay somewhat behind. Maybe, looking for notoriety abroad, these wineries want to please the customer, instead of going ahead and forcing the “western spoiled wine amateur” to taste and like their wines because of terroir and grape specificity. Do international varieties have an advantage in Central Greece? Perhaps they do, in blends supporting traditional varietals.

I was most impressed by the ladies playing a prominent role in the winery/winemaking processes. The feminine approach nowadays equals finesse, originality, natural proximity. Qualities the gastronomic world is looking for. Talking to Athina Tsoli and understanding how she works, I was totally blown away. She’s not only making breathtakingly pure wines without concession, she’s also managing the whole process ànd the work force. Women sommeliers, wine makers, wine consultants,… the challenges and opportunities lie everywhere.

Most of the wineries I visited, have a strong family link; only few of them don’t use the family name as a commercial brand. Syros Winery, Gaia, Thivaiki Gi, Vioma, that’s about it. This, for me, reflects part of the Greek identity: strong family ties are generational. How many winemakers did we meet, reviving grandparents’ vineyards, even after studying anything but viticulture? Plenty! We noticed as well, that nostalgia plays a particular role: most of the young winemakers regret not to celebrate wine anymore, although this was tradition a generation ago, but they’re not really taking efforts in reviving this.

Renaissance of (great-) grandparents’ vineyards, but with modern standards. Frankly I never heard of aquaflex barrels, but I saw them for the first time in Greece. Technologically, Greece is totally geared up, however it should stay vigilant. Don’t over-extract, don’t go to the extreme on the yeasts or cold maceration. Please keep it nicely surprising, typical, a product with a story we can tell to the customers on the Atlantic coast. And take revenge on history; you did provide the world with grape juice when France ran out of it – claim your role.

But in the meantime: do experiment. Do so with the ageing potential of your sweet wines, and with retsina. Please don’t denounce your retsina. It’s as unique as the Spanish sherry, it’s as refreshing before, during, after a good meal.

I came to the point where I’m lecturing Greek winemakers how to proceed. Being just a Belgian wine writer, I might as well be your most loyal defender. You made it from housewine to urban wine. The world is ready for you.

En dit is het artikel zoals het in december 2014 verscheen - iemand sterk in Grieks?



  • Comments(0)//wijnwereld.viconsult.be/#post14

Europese Dag van het Wijntoerisme 2014

Wijnen om te reizenPosted by Vicky Corbeels Sat, November 08, 2014 16:49:03

Alsof een suffige Europese instantie erachter zit, zo klinkt de titel. En toch is dit initiatief een introductie waard. Je moet maar denken dat je een wijnproducent bent en trots op de vrucht van je arbeid. Een vrucht die je als wezen de wereld instuurt, want je hebt geen idee welke lippen aan je wijn zullen hangen. Een toenemend aantal Europese en Amerikaanse wijnmakers heeft genoeg van die anonimiteit. Je kan je ook inbeelden een stad te zijn, onder de knoet van provinciale, arrondisements- en regionale overheden. Urbane promotie blijft patriarchaal. Dan kan je misschien op het wereldwijde web een plaatsje veroveren dankzij de lokale wijnproductie. Joining hands: zo werd Recevin geboren. Een Europees netwerk van wijnsteden, met Amerikaanse tegenhanger. Die onbekende proever, koper, liefhebber, kunnen we die naar de stad lokken, kunnen we die op het wijndomein ontvangen? Dit is het andere transport: van consument naar wijnbouwer.

De idee is totaal bijtijds: de bewuste consument die kritisch-nieuwsgierig naar het product kijkt. De consument die, naast wijn, ook reizen consumeert. Steden die zich losrukken uit strakke structuren en verbroedering zoeken via wijn en digits. Maar de driehoek wijn-consument-stad is niet alleen virtueel.

De Europese wijnsteden van Recevin bevinden zich momenteel tussen Hongarije en Portugal, met een luchtbrug naar Griekenland. Griekse wijn. Oei. Was dat niet die… in dat haventje waar…? Rewind. Sinds wij een maand door Griekenland trokken en onze eigen wijnroutes maakten, zagen we veel potentieel om de puntjes met elkaar te verbinden. Helleense wijn is overal, met meer bekendheid op Santorini en in Nemea. Om er maar enkele te noemen. Het verbaast dan ook niet dat net deze streken de spots van befaamde wijnhuizen op hun toeristische plattegronden vermelden. Op Santorini, we geven het op een blaadje, is de toerisme-en-wijncirkel rond. De meeste Griekse wijnstreken vechten echter tegen vooroordelen en zweven momenteel nog als in het melkwegstelsel. Dit maakt hen des te interessanter. De ambitieuze Griekse wijnbouwer schuwt het stedelijke niet langer maar wel de logge overkoepelende organen. Bijgevolg proberen ze zelfverzekerd op eigen kracht uit de schaduw te treden. Zelfs in het kleinste oord wordt nagedacht over export naar het buitenland en het aantrekken van toeristen. Met behulp van mijn netwerk kwamen we binnen in de keuken en in de kelder van de wijnman en wijnvrouw. We proefden pure sappige eigenwijze Griekse wijn, die heel breed gaat in de culinaire mogelijkheden en die van zichzelf weet dat hij een ambassadeur nodig heeft in het buitenland. Recevin kan zijn nut bewijzen in het verzamelen van best practices. We zeggen zonder blozen dat we alvast een stuk van de weg hebben uitgestippeld.

In dat prille verbond van wijnsteden zijn er nog landen met te weinig aangesloten steden. Niet alleen Griekenland zoekt de weg naar de consument. Moeten we toegeven: wat dit land aan toeristische attracties te bieden heeft, is bijna niet te boekstaven. Waarom jaarlijks miljoenen toeristen naar Griekenland trekken, hoeft geen argument. Maar het waarlijk wonderlijke, met een glas godensap in de handen, kijkend over valleien en voetbadend aan kusten van een land waar de kern van onze beschaving ligt, is deel te zijn van de heruitvinding van zichzelf die de Grieken resoluut hebben gekozen. De wijncultuur die zo vreselijk oud is, vormt daar het beste bewijs van. Wijnroutes zijn moderne, actieve getuigenissen. En eindelijk goede wijn proeven op vakantie!





  • Comments(0)//wijnwereld.viconsult.be/#post13

A Greek Wedding of delicatesses

Wijnen om te reizenPosted by Vicky Corbeels Tue, July 22, 2014 11:15:18

Over de Griekse gastvrijheid las ik de laatste tijd te diverse meningen om het als geboekstaafde waarheid te erkennen, maar één Mediterraans trekje blijft legendarisch: de behoefte om te delen. Zo bevond ik me een week geleden met een 6-pack Griekse wijnflessen, mijn lief en grote honger op de stoep bij vriendin Poli, wiens gezin ons opwachtte met ovenschoteltjes gezond (h)eerlijks en nog meer flessen. Eerder die dag waren we de Limburgs-Griekse diaspora gaan bezoeken, Poli’s heimat, met als eerste stop Pegasos Wines in Zonhoven. Vango (mister Evangelos Grousdanakis voor de niet-vrienden) vertelde ons zoveel moois over het land van zijn herkomst.

Rewind. Ik zit met Poli, eind winter, in een Brusselse wijnbar. We sippen Beaujolais en eindigen met zuiderse chenin. Dergelijke bars zijn talrijk, alle met eigenzinnige wijnkaarten. Geen enkele, met uitzondering van Wine In The City, biedt een Griekse wijn per glas. Poli en ik zien onontgonnen goud voor onze ogen: Een Boek Over Griekse Wijnen.

Forward. Bootreizigers vertellen me dat Griekse havens en aanpalende restaurants “niks dan bocht” verkopen. “Vicky, echt? Zijn er dan echt goeie Griekse wijnen? Want volgens ons…”. Laat het duidelijk zijn: er zijn ontzettend lekkere Griekse wijnen, die de weg naar de (reizende) consument nog steeds niet vinden.

Inbetween: “Ik doe research voor een Griekse oenotoeristische gids”. “Jaaaaaa, daar heb ik ook over nagedacht. Maar het bleek dan toch te ingewikkeld allemaal”. Het lag her en der in diepe amfora’s te rijpen, de idee van een Grieks wijnboek. Ingewikkeld? Hoe dankbaar kan een onderwerp zijn?

Ik ga niet ontkennen dat deze onderneming wat moeite kost, maar de Poli&Vicky’s oenotoeristische gids over Griekenland komt er. Volume 1, om te beginnen. De eerste expeditie komt eraan in augustus: in de heetste der maanden, op de heetste der eilanden: de Cycladen. U kent, als aardse goden, de Santorini wijnen omwille van hun hoogzure mineraliteit, hun prijs waard omwille van hun bewaarpotentieel. Néén? Mag ik u dan alvast uitnodigen op onze boekvoorstelling, nog zo’n driekwart jaar van ons verwijderd?

Ps. De wijnen vorige week gedegusteerd, beschreef ik op Vinogusto: zoek op Semeli en Artemis Karamolegos.





  • Comments(4)//wijnwereld.viconsult.be/#post10

Bordeaux viert haar wijnen

Wijnen om te reizenPosted by Vicky Corbeels Tue, July 01, 2014 16:15:45

Planète Bordeaux nodigde ons uit ter degustatie en kennismaking, eind juni 2014. Wie is Planète Bordeaux? Het regulerende, controlerende syndicaat dat waakt over de appellaties Bordeaux en Bordeaux Supérieur, met ruim 6000 aangesloten wijndomeinen. Maar meer dan dat, is het ook een marketingmachine. De appellaties ondervinden problemen, daarom gingen we ter plaatse poolshoogte nemen.

Om het vastgeroeste idee over Bordeaux wijnen van het verleden los te wrikken, organiseert de stad Bordeaux een tweejaarlijks wijnfestival aan de oevers van de Garonne. Dit jaar werden internationale bloggers achter de schermen geïnviteerd om met wijnbouwers en andere professionelen te vieren. Intussen bezochten honderdduizenden amateurs de standjes over twee kilometer uitgestald. Prachtig zicht. Een wijnfestival. Muziek, wedstrijden, masterclasses onder de warme bewolkte hemel, vertegenwoordigers van de appellaties in schorten met opgewekte kleuren. En tientallen kilometers verder, een heus rockfestival sponsered by... u raadt het.

Om maar te tonen: met Bordeaux is het fun. De rosé, clairet, wit en jong rood kunnen heel vrijetijds gedronken worden.

Een lichtverteerbaar visite programma aan 10 chateaux leerde ons het volgende:

-De regio strekt zich uit van de Medoc, over Entre-Deux-Mers, naar ver over de Dordogne. Moet je eens zien hoe heuvelachtig de streek tussen Dordogne en Garonne niet is en nagaan hoe microklimatologisch de wijnen wel proeven. Wijnbouwers kiezen tussen sauvignon blanc, semillon, muscadelle, sauvignon gris, merlot, cabernet franc, cabernet sauvignon en malbec en er wordt wat geëxperimenteerd met carmenère (en, sjjjjjt, syrah en chardonnay, maar niet in hun cuvées). Typische druiven met gekende smaken (verwacht van de rode geen puntige aciditeit of verhemelte-tergende tannines), maar wát een gustatieve spreidstand. Zeg nooit meer “DE Bordeaux”, want daarmee is kalk in je aderen bewezen.

Jij wil tips, maar die zijn onmogelijk te geven. Er is maar één oplossing: ze zelf proeven, en kijken welke jouw stijl is. Houd alvast in het oog: Eat! Brussels Drink! Bordeaux , 12-14 september, de nectar komt naar Brussel…

-Professionele critici poneren weleens dat overal millesimes worden geassembleerd, maar enkele technische wijndirecteurs blijven trouw aan de oogstjaren; slechte oogst is geen reden om sappen te staan mengen met vorige millesimes. Dit gezegd, er zijn er ook die zelfs bij slechte oogst vinifiëren, dus een mislukte wijn per sé willen commercialiseren. Dit blijft niet onbestraft, zoals sociale wijnmedia bewijzen.

-Een afzetmarkt vinden is niet het echte probleem, wel de krimpende oogsten wegens grillige natuur. Hagelbuien in 2013 verwoestten op één dag de volledige oogst van talloze domeinen in Entre-Deux-Mers. Elk domein en château werkt met permanent en tijdelijk personeel, dat de werkzekerheid ziet dalen bij iedere -25% oogst. Het zwembad en de château moeten echter blijven renderen, daarom bieden niet weinig wijnhuizen een chambre d’hôtes of andere oenotoeristische programma’s aan. U lacht bij het idee van commerciële klachten versus bezit van château-met-zwembad? Lach niet langer en profiteer van Toscane-achtige vergezichten en de lage huurprijzen.

Mijn favoriete proevertjes tussen 26-29 juni, ter plaatse:

-Château de Jabastas: van wit tot rood over rosé

-La Mothe du Barry, La Cuve à Mon Loup 2013

-Château Landereau, Clairet 2013 en rood Cuvée Prestige 2010 (+ van idem eigenaar Château Hoste Blanc wit VV 2012)

-Château de Parenchère blanc 2013, Clairet 2013, rood Cuvée Raphaël 2010

-Château Tifayne, Crémant Blanc de Noirs Extra Brut

-Château Panchille, Blanc de Ferrand 2013 en Graves de Veyres 2011

-Miss Vicky Wine Rosé 2013





  • Comments(0)//wijnwereld.viconsult.be/#post9

Wind of change in Languedoc

Wijnen om te reizenPosted by Vicky Corbeels Mon, June 02, 2014 11:40:57



Bordeaux is voor de helft in handen van banken en verzekeraars, wordt wel eens gefluisterd. Sinds de Aziatische overname van een aantal domeinen ginds, zijn de precieze percentages me onbekend. Zeker is wel, dat de financiële injectie ruimte geeft aan ambitieuze wijnmakers die “hun” wijngaarden en cuverieën de moderne tijden inloodsen.

AXA Millésimes is de viticulturele tak van de verzekeraar en eigenaar van Petit Village, Suduiraut, Pichon Baron en Pibran in Bordeaux maar ook van het Portugese Quinta do Noval en Hongaarse Disznokó. En van een fijn domein in Pézenas, Languedoc: Mas Belles Eaux. En daar waren we met een 10-tal wijnschrijvers uitgenodigd, eind mei 2014. 12 personen, onder leiding van technisch directeur Cédric Loiseau, hervormen er seizoen na seizoen de wijngaarden. Er werd in 2002 beslist om bestaande druivenstokken, op 75 ha quasi perfecte microklimaten (“wij zijn voorbereid op ziekten en plagen, want de buren krijgen er steeds eerst van”) aan te kopen en te optimaliseren. Als de 30-jarige grenache te dicht beplant staat, dan worden stokken gerooid en elders herplant. De carignan verstikt zichzelf in cordot royat? Dan geven we hem verluchting in vrijstaande gobelet. Als de traditionele bourboulenc de kwaliteitsstandaard niet bereikt, dan worden zijn wortels gebruikt voor regreffage met de clairette. Wanneer de grond herademt, is het tijd voor biologische wijnbouw. Tenslotte: als een domein als Mas Belles Eaux een ongerept domein met “hier wil ik me verliezen”-potentieel bezit, dan is het tijd voor oenotoerisme. Rationele overwegingen, radicale acties. De Languedoc is de moderniteit ingestapt. De hervorming van de appellaties dringt bij de consument door. Maar om te beseffen hoe de man die dagelijks het druivenveld overschouwt, die wind of change in praktijk brengt, daarvoor moet je ter plekke gaan. Binnenkort heeft Mas Belles Eaux een knap wijntoeristisch programma klaar, Vinogusto zal daar uitgebreid over berichten.





  • Comments(0)//wijnwereld.viconsult.be/#post6

Zuid-Afrika en de ladies

Wijnen om te reizenPosted by Vicky Corbeels Wed, May 21, 2014 14:06:55



Maart 2014. Of ik interesse had in een 3-daagse persreis naar Zuid-Afrika. Wel, maak er maar 1,5 week van! Pernod-Ricard, importeur van de wijnen van het Afrikaanse KWV, organiseerde een perstrip naar de wijnlanden van Stellenbosch, Paarl en Franschhoek. Coördinatie lag in de professionele handen van Vinogusto. Zo trokken Eric Boschman, Marc Roisin, Denis Crèvecoeur en ikzelf met de camera’s van Lionel en Christophe en de microfoon van Olivier, naar Kaapstad. Het werd een eye-opening trip aan adembenemend tempo.

De eerste drie dagen maakten we kennis met de mensen achter de merken KWV, Roodeberg en Laborie. Anneke en Izele ontvingen ons op hun werkplek: het grote wijnbedrijf waar dagelijks 20 ton druiven werd aangebracht ter vinificatie. Slapen is voor later, want de kuipen moesten leeg en weer gevuld, wijnen gemaakt en te ruste gelegd, en dit elke dag van 5u ’s ochtends tot 22u ’s avonds, van februari tot mei. We hadden de eer de “brut de cuve” te proeven voor de Roodeberg Heritage bij Anneke, die haar wijnen die avond liet proeven met een menu van Mainert, de Zuidafrikaanse winnaar van de “Masterchef” die intussen exclusief in de keuken van Laborie/KWV werkt. Tussendoor ontvingen marketing manager Charlene en maître de chai De Wet ons op hun werkdomeinen: resp. het business epicentrum voor KWV en de wijngaarden in volle oogst bij Paarl . De camera’s draaiden en Marc, Eric en ikzelf waren onze wijnminnende zelf.

Vier dagen na aankomst keerden mijn compagnons de route huiswaarts. Ik trok alleen verder in Kaapstad en Stellenbosch, met vol programma. Ontmoeting met Mullineux, degustatie in Publik Wine Bar, bezoeken aan de domeinen Ernie Els, Kleine Zalze, Morgenhof, Aaldering, Laibach en Kanonkop. En wat toeristen doen: kuieren in Kaapstad Long Street, de Lion’s Head beklimmen, een namiddag zonnen op Clifton Beach. En wat toeristen niet doen: de trein nemen van Kaapstad naar Stellenbosch, fietsen naar de Stellenbosch’se wijngaarden. Zo ben ik dan ook.

En lijf vol impressies, een kop vol ervaring en een hart vol openheid, terugkerend van Zuid-Afrika. Enkele analyses, op basis van die eerste ervaring:

· * Er werken heel wat vrouwen in de wijnindustrie: van aan de sorteertafel waar de oogst binnenkomst (“want mannen kunnen zich niet urenlang concentreren”) tot wijnmaker in loondienst en tot hoofd van de internationale business.

· * De blanken blijven de beslissingnemers; zij richten een domein op, nemen zwart personeel in dienst, scholen zich en maken buitenlandse werkreizen voor meer ervaring. Ik vroeg ernaar, waar ik een zwarte domeinuitbater zou vinden. Nergens. Of wacht, er was ergens wel een Zimbabwaanse vrouw die … maar die was er intussen waarschijnlijk ook mee gestopt. Zwarten drinken bier en brandy, blanken nemen daar meer wijn tussen. De wijncultuur zit grotendeels bij de blanken en de lokale consumptie bereikt dus ook maar een deel van de bevolking.

· * Grote Zuid-Afrikaanse concerns experimenteren met alle mogelijke internationale variëteiten. En stappen daar niet zomaar vanaf, ook al voegt de Zuidafrikaanse toets niet bij aan de bestaande Europese monovarietal fles. De Alvarinho bijvoorbeeld, laat die toch lekker op het Iberische schiereiland gedijen…

· * Zowel grote concerns als kleine wijnbedrijven kopen een percentage druiven op: bij de grote is dat 100%, bij de kleine minstens 20%. Soms heb je de indruk dat het allemaal coöperatieven zijn…

· Ik proefde er, ondanks de quasi onbestaande regelgeving qua rendement en “verbeteringstechnieken”, volgende pareltjes: Klein Constantia MCC en VND, Ernie Els Big Easy Chenin Blanc 2013, Beyerskloof Pinotage 2011, KWV Cape Full Cream en Cape Tawny Solera, KWV Cathedral Cellar Pinotage 2011, Morgenhof Brut Reserve 2008, Paul Kluwer Riesling 2011, Kleine Zalze Pinot Noir 2011, Idiom Nebbiolo 2005, Newton-Johnson Pinot Noir 2012, Fram Pinotage 2012, Kloofstreet Rouge 2012, Aaldering Pinotage 2010. En meer. Om maar te zeggen…






  • Comments(0)//wijnwereld.viconsult.be/#post4