De wijnwereld van Vicky

De wijnwereld van Vicky

Kopbrekers en smaakspinsels

Wijnproeven is pure nostalgie. Wie heeft het me nog niet horen zeggen? Intussen is mijn mapje “hersenspinsels” ook nostalgisch geworden. Ik schrijf al langer dan ik aan mijn website viconsult.be sleutel, en ik laat de frustratie varen.
Veel over wijn nagedacht. Op onbekend terrein begeven. Wie wil, mag meevaren op deze stuimige wateren van eindeloze verbazing.
Over meevaren gesproken:
zie www.griekswijnlandschap.viconsult.be

Ambassadeur Champagne 2018

ChampagnePosted by Vicky Corbeels Tue, November 07, 2017 17:57:18

Het begon met enkele aanmoedigingen om in te schrijven voor de competitie Ambassadeur Champagne. Ik dacht dat ik de grote lijnen over de vinificatie van champagne kende, tot op het moment dat ik besliste deel te nemen.

Thema voor 2018: dégorgement en dosage. De vragenlijst en korte dissertie die met de kandidatuur gepaard gingen, brachten twijfel over wat ik precies wist en de berg van details die ik nooit eerder aanraakte. Wat een dagtrip werd dit.

Heerlijk studeren op het onderwerp waar ik al jaren over lesgaf. Het overbrengen van de procedure in de meest eenvoudige bewoordingen leek in de verste verte af te staan van de details van het champagne maken. Ik nam er technische boeken bij, bezocht champagne producenten, had vragenlijsten op basis van het lastenboek waar ik vele noodzakelijkheden had gehighlight. Hoezo geagregreerde persen, hoezo percentages van chaptalisatie, hoezo het vrijgeven van reserves, hoezo hoezo hoezo?!

Het werd snel duidelijk hoe mijn theoretische veronderstellingen een andere taal hanteerden van het jargon van de man op het druivenveld. Ik sprak Chinees, de champagne maker Latijns. Het is door toevallige, onverwachte tussenkomsten dat ik begreep dat de wetteksten die champagne omkaderen, een andere realiteit belichamen dan de vragen die ik, puur voor het theoretische inzicht, kon stellen.

Mijn begrip en bewondering voor champagne werden er alleen maar groter door. De techniciteit en grond-eigenheid van champagne zijn zo uniek, dat champagne makers ze door en door belichamen. De wetteksten, in de vorm van lastenboeken, zijn strikt en onverbiddelijk. Toch is er een ongekende diversiteit, waar ik nog maar het tipje van de ijsberg had gezien. Vanop een afstand, met de verrekijker.

Zo goed als ik kon bereidde ik me voor. In Amsterdam organiseerde Perswijn de ongeëvenaarde Tour de Champagne, net voor de finale. Daar leerde ik de onnavolgbare Michiel Demarey kennen, de ridder, de Champagnist. Ik verloor mezelf in dosages, prise de mousse, Krug en Veuve en een andere Veuve en tientallen onafhankelijke champagne huizen die onberispelijk mooie flessen op de markt brengen.

De finale haalde ik, maar ik bleef laureate. Gelukkig maar, want ik word tenminste niet op falingen afgerekend. Integendeel, ik zal nu lesgeven aan professionelen en nooit meer champagne op dezelfde lijn zetten als “andere méthodes traditionnelles”. De afgevaardigde van het CIVC zei me na de concours, dat ze tijdens mijn proef het gevoel had dat ik champagne wàs. “Ik belichaamde de druiven en het geweld van de vinificatie”. Een mooiere erkenning van hoe ik in het wijnwereldje sta, kon ik niet krijgen. Ik was het, die de prise de mousse onderging. Ik was het, die vocht tegen de oxidatieve shock. Ik ben het, die het onderwerp nooit meer loslaat.

Ieder die geïntrigeerd is door deze concours Ambassadeur Champagne, raad ik aan om deel te nemen. Het is een trip voor de obsessed, een streling voor het ego. Of ik zelf nog deelneem, laat ik in het midden. Het is en blijft een competitie, waar een leergierige strijdlust moet passen in een strikt kader. De compensatie is niet niks, een week tussen de goden in champagne voor de Europese finale, maar onder de radar ontdek ik intussen tergend mooie proeverijen …

  • Comments(0)//wijnwereld.viconsult.be/#post30

Taittinger: verslag van een bezoek (oktober 2017)

ChampagnePosted by Vicky Corbeels Tue, November 07, 2017 17:44:24

Grande Maison Taittinger, négociant-manipulant met bijna 300ha wijnareaal, is de bewaarder van 1800 jaar geschiedenis. De krijtkelders, door de Romeinen uitgehouwen in de derde eeuw en nog steeds in gebruik, werden expliciet vermeld door Unesco. In 2015 werden de “Coteaux, Maisons et Caves de Champagne” als werelderfgoed erkend.



Meer nog dan geschiedenisbewaarder, is Taittinger ondanks een kort vreemdgaan in 2005 opnieuw succesvol in familiale handen. Pierre-Emmanuel Taittinger is zich bewust van deze historische erfenissen en van de eisen van de markt. Hij betrekt één van zijn twee dochters en zoon nauw bij de commerciële beslissingen. Dochter Vitalie, letterlijk de verpersoonlijking van de naturel français, verschijnt steeds vaker op promomateriaal voor de Taittinger champagnes. De andere dochter Virginie creëerde intussen haar eigen champagne merk.

Ook niet onbelangrijk voor een groep wijnreizigers: Taittinger zet de deuren open op zondag. Wij waren gezien de toeloop van bezoekers gezegend met een privé-tour, dankzij de tussenkomst van invoerder Va.s.co.

Een educatief filmpje visualiseerde de verstrengeling van aardse en katholieke macht in de middeleeuwen: de hertogen van regio Champagne wijdden de kerk aan de heilige Nicaise (aartsbisschop in 1231) in de 13e eeuw. Bij opgravingen werden muren van de abdij ontdekt, vernield tijdens de Franse revolutie, bovenop en naast de tien eeuwen oudere Romeinse kalksteengroeven. Al die elementen komen terug in de huidige cuvées: de prestige champagne van Taittinger heet Comtes de Champagne (Thibault IV is de inspiratie voor de “hertogen”) en 10% van de totale productie trekt de mousse op fles in de 17 tot 20m diepe crayères. Niet te missen bij een bezoek: de schachten waarlangs de Romeinen kalksteen opdiepten. Deze werden uiteraard verstevigd, de vrees voor instorting is ongegrond. Er liggen tenslotte ook miljoenen champagnes te rijpen, geen miniem detail voor de verzekeringen.

De Cave Saint-Nicaise is de bezoekruimte, de Cave de la Justice de plaats waar keldermeester Loïc Dupont en opvolger Alexandre Ponnavoy geen seconde wijken van de productie: de andere 90% komt ernaartoe voor vinificatie, assemblage, rijping, dégorgement en expeditie.

We kregen alle tijd om vier emblematische Taittingers te proeven. Tijd was nodig, om het geweld van de ontkurking en de koude serveertemperatuur te temperen.

We begonnen met de Prélude des Grands Crus, een cuvée gecreëerd in 2000 uit assemblage van 11 GC percelen. Een gelige schittering en riipe neus (nat krijt, zwavel, vlezig, zanddeeg, gegrilde nootjes maar ook vers citrussap) verraadden een langere periode sur lattes. Voor de smaak speelde een hogere temperatuur in het voordeel: we kwamen bij de eerste proef niet verder dan “citroen/-sap (bitters en zuren), stevige sprankel op de papillen, vlezig en droog” maar dit harmoniseerde na 15 minuten.

De Brut Réserve, de klassieker van Taittinger met 40% chardonnay – 35% pinot noir – 25% pinot meunier uit 35 crus (huidige fles op de markt is voornamelijk 2012), blijft de fles voor de meerwaardezoeker in de meest vermarkte champagnes. Ook hier komt de goudgele kleur terug, met iets meer vers exotisch fruit (kiwi, papaya) rondom gist- en lactische aroma’s. De zachte, sensuele ervaring op de tong is een bron van complexiteit: fris ongezoet appelsap, gember, peper, evenwicht in de smaakcirkel en ronduit sexy.

Les Folies de la Marquetterie verwijst naar het Château de la Marquetterie in Pierry en de vier hectare wijngaard (“Les Folies”) waarvan Taittinger sinds kort een monocru produceert. Geen assemblages van percelen dus, wel van druiven. 55% pinot noir op foeders gevinifieerd + 45% chardonnay, vijf jaar sur lies. Een florale, vette, honing-nat kalkige neus en een mooie dosis ijzer, gember, gras, rijpe gisten in de mond. Een champagne die nostalgie opwerpt, en de mond doet wateren.

Comtes de Champagne 2006 werd de afsluiter. De vorm van de fles is een kopie van het artefact dat werd opgediept uit de middeleeuwse kelders, onder copyright van Taittinger. Acht tot tien jaar sur lies en onder liège-muselet, al die jaren tweemaal per week geremueerd. Chardonnay uit vijf Grand Cru Côte des Blancs-dorpen. Zoals dat gaat met extreem lange gisting: de cordon was delicaat en beperkt, maar wel persistent. Het boeket van wax, nat krijt, patisserie met gekonfijte abrikoos en zoute gegrilde nootjes beloofden een geweldige lange finale in de mond. Een vette en vlezige aanzet lieten impressies van walnoten door, later van champignons en gedroogde abrikoos. Twintig minuten later en na herproeving van bovenstaande cuvées kwamen er droge leisteen en metalen, gember en belegen gouda bovenop. De allerlaatste slok, voor het verlaten van de privé degustatiezaal, was als van een chartreuse. Wereldschokkend mooie cuvée die zich niet laat “vangen” door ongeoefende paletten. Ikzelf sta nog maar aan het begin van mijn champagne-carrière, maar de Comtes de Champagne hoop ik weldra te kunnen vergelijken met even complexe genialiteit van vinificatie.


Met dank aan Wim Van Goethem van VAS.CO voor het organiseren van het privé-bezoek.





  • Comments(0)//wijnwereld.viconsult.be/#post29

Drappier: Avant tout, avant-garde!

ChampagnePosted by Vicky Corbeels Fri, August 11, 2017 15:11:44


Licht beschaamd stond ik in Urville voor de trappen van Maison Drappier. Letterlijk klein, want drie meter hoger bevond zich de miljoenenproductie van het champagnehuis waar ik al jaren mee werkte en waar ik NOG NOOIT was langs geweest.

Maison Drappier heeft een bijzonder verhaal. Het brengt elk jaar 1,6 miljoen flessen op de markt, de capaciteit van een kleine Maison de champagne*. De gelijkenis met een Maison gaat verder: van de 120 ha druivenranken die vruchten dragen voor Drappier champagne, is er 60 ha onder “location” bij récoltants. Toch is de familie nooit in de verleiding gekomen om de productie naar een champagne-hoofdstad over te brengen, noch om het bedrijf uit handen van de familie te geven. Niet dat het aanbod er niet was… een deel van de premium champagnes rijpt trouwens sinds 1988 in een ondergrondse gang in Reims, in flessen die vertrekken vanuit Urville. De caves in de Aube zijn historisch even interessant als die onder de steden Epernay en Reims, maar minder diep, minder vochtig en minder koel. De natuurlijke rijping in de krijtgangen van het noorden doet de grote cuvées van Drappier alle eer aan.

Om maar te zeggen: de familie Drappier beslist geheel onafhankelijk van mogelijke aandeelhouders over de champagne Drappier. De achtste generatie is stilaan aan zet: Hugo, jongeman van 26 jaar, denkt na over de uitdagingen van de toekomst en het staat vast dat die tijdig, inventief en innovatief worden aangepakt, zoals het traditie is bij Drappier. Vader Michel nam alvast het besluit om 1/3 van de wijngaarden in productie bij Drappier naar biologische wijnbouw om te schakelen. Andere nieuwigheid: de vorm en structuur van de flessen. Kortere hals = minder oxidatie. Filter in de glasstructuur van de transparante flessen = minder lichtpollutie en dus tragere veroudering. En, natuurlijk, wordt met geen vinger geraakt aan de 50 are aan arbanne.

De provocaties en avant-garde aanpak van de Drappiers sinds de eerste generatie (zich in 1808 in Urville vestigen, in de Côte des Bars, een regio die pas sinds 90 jaar tot de regio van champagne behoort. of nog: voluit kiezen voor pinot noir, op een moment dat “champagne” net beslist had om zo wit mogelijk te zijn) blijken een kenmerkende constante doorheen de jaren. Vandaag hoor je een koppige, glimlachende, overtuigde en overtuigende Michel praten over de redenen waarom mrc geen optie is voor hem, waarom hun sulfitages nooit meer dan 35mg bedragen (en hoe de state-of-the-art persen van Coquard daaraan bijdragen), waarom de liqueurs de dosage tot 30 jaar oud mogen zijn en hij dus een réserve perpétuelle nastreeft, waarom de liège+agraphe voor de Jéroboam 2006 en Mathusalem wél mag, waarom elk perceel apart wordt gevinifieerd, wat het eiken ei daar staat te blinken en waarom samenwerkingen in het buitenland nooit onder de naam van Drappier gebeuren.

Een rondleiding in de droge, best aangename gangen in Urville bracht me tot veel vragen die alle geduldig en voorbereid werden beantwoord. “Je vais pas te vouvoyer, ça te dérange pas?” “Tu as besoin de combien de temps pour tes questions, 20 minutes? 30 max ? ». Drie uur later en het ijs in duizend stukken gebroken, was ik een spons die zich volgezogen had met kennis.

Ik was uiteraard te laat op de volgende afspraak, maar ik had zonet een kleurrijke, mensverheffende ontmoeting gehad. Niet één, wel 6. Grootvader André had over zijn vriendschap met Paul Bocuse verteld, Michel was nieuwsgierig naar de literatuur in mijn koffertje, kleinzoon Hugo luchtte zijn hart: “ik werk hard om te weten hoe het op papier allemaal zit, maar ik ken (nog) niet dezelfde verhalen uit het verleden”. Ach, in het Frans klinkt het allemaal beter.

Het zit helemaal goed met Drappier. Ze leken verbaasd dat ik het begrip “avant-garde” kleefde op hun business sérieux, maar zeg nu zelf…

Degustatie:

Brut Nature (pinot noir): vers groenkruidig, vlezig in de neus. Rijpe citrus over heel het palet met gember in nasmaak.

Brut Nature rosé (pinot noir saignée): aardbei en ander rijp tot dtoog geconfijt fruit, lichte smaken van fermentatie, lineair bitter, aangenaam zacht pikant in de nasmaak.

Carte d’Or (de trots van grootvader André: 80% pinot noir, 15% chardonnay, 5% pinot meunier): rijpe abrikoos en rauw vlees in de neus, bitters en zuren geïntegreerd en ook fris, weer met gember in de nasmaak.

Quattuor (« Blanc de Quatre Blancs » 25% arbane, 25% petit meslier, 25% blanc vrai, 25% chardonnay, alle samen gevinifieerd. 7 weken na dégorgement) : grijzig-gele tint met extreem fijne belletjes, krijt, rijp geel fruit, vers vegetaal, en licht vineus in de neus, heel droog en pompelmoes in de mond met nette afdronk van -alweer- gember.

La Grande Sendrée 2008 (55% pinot noir, 45% chardonnay. 1/3 van de assemblage 9 maanden op fouders, 7 jaar sur lie. Bio zonder certificaat) : Magistraal. Geen gember ditmaal.

*De Maisons de Champagnes, samen met de Grandes Marques de Champagnes, zijn négociants (meestal négociant-manipulant NM omdat ze ook eigen wijngaarden bezitten) die sinds de 18e eeuw hun champagne productie in Reims en Epernay onderbrachten. Vele werden buiten de stichtende familie overgenomen en brachten daardoor meer commerciële en industriële kennis in de champagne wereld. De Maisons zijn traditioneel partner van de druiventelers (récoltants, gegroepeerd in de Syndicat Général des Vignerons de Champagne) van wie ze druiven aankopen en met wie ze op gelijke basis deel uitmaken van de overkoepelende Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne . Informatieve websites: Maisons Champagne en Syndicat Général des Vignerons de Champagne





  • Comments(0)//wijnwereld.viconsult.be/#post28

Lastenboek en (slechts enkele) uitdagingen

ChampagnePosted by Vicky Corbeels Fri, August 11, 2017 14:56:37


Wanneer je je verdiept in de vinificatie van champagne, met wat achtergrond van wereldwijnen die de “methode tradtionnelle” toepassen, is de conclusie dat deze laatste term, behalve voor Cava en Franciacorta, nauwelijks meer om het lijf heeft dan de tweede fermentatie op fles en een minimumperiode sur lie. De méthode champenoise, nog steeds nonchalant in een adem genoemd met de traditionnelle, is van een ander kaliber. Een kaliber met de vorm van een lastenboek dat weinig plaats laat voor interpretatie, met een geografische cultuur die ontzettend beschermend is, een controlerend orgaan dat dag op dag actief is, een intern netwerk dat iedere speler in Champagne determineert.

Volgens Jean-Marc Séleque wordt jaarlijks 0,1% van de champagnemakers uitgesloten van de appellatie, wegens praktijken die niet conform zijn aan de regels (van het fameuze lastenboek). Op ruim 5000 druiventelers is dit heel weinig, omdat de controles eerder stimulerend en collegiaal dan vermanend willen zijn. Wat vermeden moet worden zijn zowel overproductie (kwaliteit van de druiven) als gebrek aan productie (de opslag van reservewijnen is gelimiteerd, maar voldoende om jaarlijks 25 tot 30% toe te laten in de productie van bsa champagne).

Ondanks het zware lastenboek wordt champagne vandaag uitgedaagd om de toekomst in te schatten: de klimatologische veranderingen dwingen tot reflectie over het gedrag van druivenrassen in een warmer klimaat. Plus: de kritische wijndrinker wordt milieubewuster.

De grote frustratie, een eeuw geleden, was het koude klimaat dat de champenois moesten trotseren. De wijnen met aanzien, die van de regio’s in het zuiden, hadden allemaal een hoger alcoholgehalte en een aanzienlijke moelleux. Twee kenmerken die Champagne van nature niet had. Er werd een oplossing gevonden in de samenstelling van de reservewijnen: cognac en geconcentreerde zoetere druivenmost, nog aangelengd met suiker uit biet of suikerriet. André Drappier herinnert zich nog de tijd dat hij bonbonnes van cognac Pradier ontving, om aan de Drappier van de jaren ’50 toe te voegen. Zoon Michel, huidig zaakvoerder, vertelt het smakelijk en met gevoel voor nuance. De toon dezer dagen is die van minder alcoholische, “frisse wijn”-champagne; daar hoort geen cognac meer bij. Ook de verbeterde geconcentreerde most heeft Michel, na kortstondige experimenten, afgewezen: de moût concentré rectifié veranderde de identiteit van zijn basiswijnen.

Als het behoud van de frisheid van de basiswijnen nu geslaagd is, dan duikt het spook van de klimaatverandering op: hoe (over)rijp dreigen pinot noir en chardonnay te worden? Krijgt de pinot meunier niet te veel confit? Omdat dit trio druiven historisch tot de meest geslaagde/gesmaakte cuvées kwam, werden andere druiven zoals de pinot blanc, arbanne, petit meslier massaal verlaten. Gaarden werden uitgerukt, want de druiven kennen een moeilijkere teelt en bleven zuur, al kreeg (en krijgt) de pinot blanc nog enigszins krediet. Momenteel zijn er discussies aan de gang om arbanne en petit meslier opnieuw plantrechten te verlenen: in de nabije toekomst krijgen we dus iets meer arbanne, die fris blijft ook in hete millesimes, dan de huidige 0,5ha die in de Aube achterblijven.

En er is de kritische minderheid, de wijnfanaten die geen genoegen meer nemen met ijzige bubbels en suikerrest die de basiswijn verbergen. Champagne, op veel trager tempo dan de andere Franse wijnregio’s, beseft dat de consument zijn recht van inzage opeist. Deze wil de naakte wijn zien en begrijpen om er thuis zorgeloos van te genieten. Met als gevolg dat de “chemische –ciden”-helicopters de wijngaarden niet meer massaal overvliegen, dat biocertificaten* en stempels van Haute Valeur Environnementale een toenemende afzet kennen in Champagne, dat klanten worden geïnformeerd via allerlei media. De open attitude creëert een wereldwijd kwaliteitsminnend publiek waarvan verwacht wordt dat het zich sinds de crisis van 2008 trouw aan het unieke product zal binden.

*De “bio’s” zijn 9% van het totaal aantal wijnmakers in Frankrijk, in Champagne leeft 1,5% de bio voorschriften na. In 2015 was 486 ha van de champagne wijngaarden bio, waarvan 129 in conversie, in handen van 113 domeinen. Dit was een stijging van 11% tegenover 2014. Cijfers van de Association Interprofessionnelle des Vins de l'Agriculture Biologique de Champagne en van Agence Bio.



  • Comments(0)//wijnwereld.viconsult.be/#post27

Champagne : de echo’s van vochtige kelders

ChampagnePosted by Vicky Corbeels Thu, August 10, 2017 00:19:55

Schools, op een rijtje:

1. Juli 2015 : Unesco registreert de “Coteaux, Maisons et Caves de Champagne” op de werelderfgoedlijst.

2. Mei 2017 : masterclass “De troef van Champagne-Ardenne: De perfectie Van Wijnmakers” in de Franse Ambassade in Brussel.

3. Juli 2017: bezoeken aan Mumm en Perrier-Jouët op uitnodiging van Pernod-Ricard. Bezoeken aan Drappier, Gremillet, Jean-Marc Seleque, Larmandier-Bernier.

Het is door het schrijven aan het relaas van laatsgenoemde visites, dat ik doorheb dat een onverwachte rode draad tussen de drie momenten zit.

Dus:

2. Op vraag van Champagne-Ardenne dacht ik een masterclass over het Champagne-verhaal uit. Het moest informatief zijn voor een professioneel publiek, met weetjes over vernieuwing en trends. Fijn. Eerst wou ik weten waar “Champagne-Ardenne” voor stond, want de toeristische dienst ervan noemt zich nog steeds naar de voormalige regio.* De promotie van de champagne-beleving staat centraal in de activiteiten van Champagne-Ardenne, maar evenzeer de herdenking van de wereldoorlogen en de impact op de streek.

3. Het bezoek aan de négociants Mumm en Perrier-Jouët bevatte een wandeling door hun ondergrondse kelders in resp. Reims en Epernay. Tijdens de eerste wereldoorlog werd de stad Reims voor 80% vernield door het Duitse leger, dat zich een weg vocht naar Parijs. Reims overleefde dankzij het leven dat ondergronds werd verdergezet. De caves herbergden tussen ’14-’18 hospitalen, scholen, legervoorraadplaatsen. Een deeltje van dat ondergrondse erfgoed is nu de productie-eenheid van Mumm. Tijdens de Tweede Wereldoorlog gebruikte het Duitse leger de caves van Epernay als cellen voor krijgsgevangenen. In de krijtgangen van Perrier-Jouët staan de getuigenissen daarvan in de muren gegrift.

1. Unesco zet de doorslaggevende redenen voor de erkenning als werelderfgoed uiteen op haar website. De “caves” in de “Coteaux, Maisons et Caves de Champagne” zoals die in juli 2015 door Unesco zijn geregistreerd, hebben niet enkel hun sporen verdiend in het proces van champagne vinificatie. Unesco geeft in de inleiding aan dat de erkenning van de “Coteaux, Maisons et Caves de Champagne” om de historische en professionele champagne-productie gaat, dus worden de “caves” gemakkelijk louter als opslagplaats van rijpende champagnes en prise-de-mousse etappe beschouwd. De erkenning van Unesco zou in mijn ogen meer om het lijf moeten hebben, want zelfs vrouwen worden op hun technologische, historische, netwerkende waarde geschat in de registratie van Unesco:

“The Champagne Hillsides, Houses and Cellars are the outcome of expertise perfected over the generations, of exemplary inter-professional organisation and of the protection of the appellation, as well as the development of inter-cultural relations and social innovations over a long period of time, which women also took part in..”


De studie van champagne brengt me tot belevenissen in Champagne, die belevenissen van 3 generaties voor me tastbaar maken. Het begon allemaal met het boek van Peter Doomen, nadien met wat vragen over het ambassadeurschap van champagne, en hier zit ik over wereldoorlogen na te denken. Waarom was mijn middelbare scholing daarover zo krank?

*De administratieve regio Champagne-Ardenne bestaat sinds 2016 niet meer (deze ging met Alsace en Lorraine op in de nieuwe regio “Grand Est”) maar de naam werd wel behouden voor de toeristische organisatie van Champagne en Ardennen.



  • Comments(0)//wijnwereld.viconsult.be/#post26

Perrier-Jouët: La belle Belle Epoque

ChampagnePosted by Vicky Corbeels Thu, August 10, 2017 00:12:47

De ondergrondse kelders van Perrier-Jouët en het huis La Belle Epoque zijn niet toegankelijk voor het publiek. Af en toe verblijven er gasten, klanten, VIPs in het huis waar Art Deco en alle soorten decoratieve kunst, over de laatste 200 jaar heen, het imago van de champagne met de typische florale fles belichaamt. In het licht van de Unesco-beslissing, bespreken de gemeente Epernay en eigenaar Pernod-Ricard hoe de splendeur van dit “Art Deco Museum” toch een stukje publiek kan worden. Binnenkort wordt alvast gestart met een degustatieruimte aan de ingang van de Château, dit is de productiezone, aan de overkant van La Belle Epoque in de Avenue de Champagne.

Splendeur dekt de overweldigende en onnavolgbare stijl van het huis niet. Artiesten wereldwijd hebben bijgedragen aan het patrimonium dat het huis verzamelt, van “banaal” huishoudmateriaal tot kunstuitvoeringen in de ondergrondse, koude kelders. Uiteraard spruit het herkenbare imago van de flessen, vooral van de millésimés en de Belle Epoque Limited Editions ook voort uit kunstzinnige interpretaties.



De eerste generatie champagnehuizen (Ruinart, Fourneaux en Dubois die later resp. Taittinger en Roederer werden, en andere) vestigde zich als négociants in de 18e eeuw strategisch in Reims en Epernay, nabij waterwegen voor vlotte verscheping. Perrier-Jouët behoort tot de tweede generatie, die in de 19e eeuw eerder als négociant-manipulant produceerden in dezelfde twee steden. Ook voor hen was de nabijheid van de ondergrondse kelders tot een waterweg van essentieel belang. De Marne in Epernay zorgde voor afkoeling en vochtige kelders, een vervoersweg en een sluiproute tijdens de twee Wereldoorlogen langs diezelfde kelders. In de ondergrondse gangen staan nu nog wandtekeningen, oorlogsgraffiti en kribbels van ondergedoken inwoners en gevangenen. Tijdens de tweede Wereldoorlog werden Italiaanse en Amerikaanse soldaten door het Duitse leger in de ondergrondse gangen gevangen gehouden.

Het Belle Epoque verhaal van Perrier-Jouët inbeelden met alle luxe en voorspoed die de elite in die tijd had, tegenover het verhaal van de Amerikaanse H. Stephen die 40 jaar later in hun koude kelder opgesloten zat… Vanuit de idee van eeuwigstromend water is het minder contradictorisch dan gedacht.

Ik proefde, in de gietijzeren krulgemotiveerde stoel met zicht op de oogverblindend mooie tuin van La Belle Epoque, de Blanc de Blancs en de Belle Epoque 2007.

Blanc de Blancs brut bsa: aroma’s van het loof en de blaadjes van witte bloesem, rauw, en een groenfruitige volle body. Feestelijk lustig.

Belle Epoque 2007 (50% chardonnay GC, 45% pinot noir GC, 5% pinot meunier 1er Cru) : oudgoudkleurig, saffraan kruidig en vlezige hapklare neus, spicy-gedroogde mango-verse nootjes in de mond. Stilstaan bij het razende leven.





  • Comments(0)//wijnwereld.viconsult.be/#post25

Mumm: Pinot qui chardonne, Chardonnay qui pinotte

ChampagnePosted by Vicky Corbeels Thu, August 10, 2017 00:05:24

Mumm komt nooit alleen: steeds met de afkorting G.H. (George Hermann, zoon van een van de Duitse broers die zich in Reims vestigden als négociants) en met het rode lint.

Toen G.H. het champagnehuis in 1852 overnam, was het bedrijf Mumm niet enkel négociant. Het had in 1840 bezit genomen van een eerste eigen perceel in Verzenay. G.H. had de gewoonte om flessen te bekleden met een respectvol rood lint, om ze te verzenden naar verdienstelijke personen. De nog grotere der aarde kregen een andere gespecialiseerde fles, met het opschrift “Mumm, Champagne des Souverains”. Het lint werd het handelsmerk: de legendarische Cordon Rouge zou op alle flessen worden gekleefd, nadien gedrukt, en nu ook gegrift. De Grand Cordon kreeg in 2016 een gerestylde look. Het ongekleurde diagonale lint van de Grand Cordon begeleidt de champagne vanaf de tirage. Na de dégorgement krijgt het lint een karmijn gelakte kleur. De fles zelf heeft een smallere hals en vertraagt daarmee het oxidatie proces.

Mumm heeft zoals alle (grote) champagnehuizen een prestigieuze cuvée. Hun Cuvée R. Lalou eert sinds 1966 die andere toonaangevende figuur in de geschiedenis van het huis: René Lalou die vanaf het interbellum tot aan zijn dood in 1973 de productie en de commercialisatie aan de gang hield. Een buitenbeentje is deze fles: uitsluitend millésimé en manuele remuage, gemaakt van druiven die enkel afkomstig zijn van 12 lieu-dits met Grand Cru status in Verzy, Verzennay, Ambonnay (voor de pinot noir) en Cramant en Avize (voor chardonnay). De meest recente Cuvée R. Lalou op de markt is 2002, na ruim 10 jaar sur lie. Slechts 6 percelen werden weerhouden. Het verbaast niet dat bij de overhandiging van de fles wordt aangeraden “bij de degustatie een mooie maaltijd en uitmuntend gezelschap te genieten”.

Alle flessen liggen te rijpen in de Galérie des Champs Elysées, zoals de ondergrondse gangen worden genoemd. De 400m in het bezit van Mumm is een mierennest van dagelijkse activiteit en voor gewone stervelingen niet toegankelijk. Toch een glimps op de foto’s 😊


Mumm zit niet stil met stijlaanpassing of beperkte oplagen voor telkens een nieuw publiek. Ik proefde twee schitterende Réserve champagnes: de RSRV Blanc de Blancs en de RSRV Blanc de Noirs. Beide zijn millésimé en reservewijnen van de Grand Cru producties, pas op de markt en kunnen enkel via Pernod Ricard aangekocht worden.

RSRV Blanc de Blancs Grand Cru 2012. Brut, malolactisch niet totaal uitgefermenteerd, 36 maanden sur lie, minder suiker in de dosage dus lagere druk in de fles en “demi-mousse”. Gerookt en nat-stenige neus, floraal-muntig-drop in de mond. Indrukwekkend.


RSRV Blanc de Noirs Grand Cru 2008. Brut, alle druiven uit Verzenay. Gewone moussevorming, natte ondergrond-petroleum-gom in de neus, licht drogende bitters-gerookte toetsen op de tong. Een weinig evolutie voor wat een excellent jaar voor champagne was.


De titel van dit stukje heeft trouwens betrekking op de quote van Sebastien Lebon bij de twee excellente RSRV van Mumm. De man verdient voor zijn uitvoering van hospitality zijn eigen cordon rouge.





  • Comments(0)//wijnwereld.viconsult.be/#post24

NIMBY

ChampagnePosted by Vicky Corbeels Wed, August 09, 2017 23:49:18

Er bestaat een eenvoudige manier om buitenlanders uit je achtertuin te houden: op die tuin een lastenboek laten gelden. Bij de Grieken is het een raadsel of ze er wel een hebben. Indien wel, kan ik het niet lezen en er dus zeker geen wijn gaan bouwen. Bij de Champenois is het een zodanig lijvig document, dat cijfers en komma’s een eigen leven leiden. Je zal het zien op elke wijnronde in Champagne: de administratieve kracht van het wijndomein zit soms ook met een prangende vraag, zoals bij de uitleg over de reserve wijnen bijvoorbeeld. “En sinds wanneer geldt bij ons de deblockage?” waarop de wijnmaker-druiventeler licht onrustig antwoordt: “sinds jij die met formulier xyz in de administratie hebt gestoken”. Het kind treft geen kwaad. Je moet ofwel als Helleen, ofwel als boreling in Champagne het eerste licht gezien hebben als je wijn op je aarde wil produceren.

Door de Marne en de Aube trekkend wordt duidelijk dat ik het lastenboek van Champagne anders lees dan de wijnmakers. Hoe groter het Huis, hoe verder de expert van me af staat – en hoe kleiner de kans dat ik antwoorden op mijn vragen krijg. En ik heb veel vragen. Hoe kleiner het Huis, hoe diverser de naleving van en het respect voor de Cahier de Charges die nochtans elke van de 5000 wijnmakers onder AOP Champagne verbindt. Bij de kleintjes, de die-hards, de onafhankelijken, de koppigen, die soms ook (in mijn geval vaak) neigen naar biodynamische zottigheden, zijn er die roepen dat het lastenboek naar Champagne stinkt. Toen ik uitleg vroeg over een tekst letterlijk uit het lastenboek geplukt, gooide de wijnmaker me in het gezicht “mais tu parles comme un champenois, quoi”. Bij een volgend huis, omgekeerde reactie: het belang werd onderstreept van elke handeling beschreven in het lastenboek. Het was bij deze laatste dat ik een antwoord kreeg op de vraag “en wie controleert dat dan allemaal?” Dat antwoord, dat het midden houdt tussen het spel, de spanning, de wederzijdse noodzaak, het primordiaal belang van syndicaten, courtiers, négociants, vignerons en CIVC afgevaardigden, daar zou eens een examen voor de kandidaat-Ambassadeurs van Champagne rond moeten gebouwd worden.





  • Comments(0)//wijnwereld.viconsult.be/#post23